en .... hop we zijn weg voor de eerste wedstrijd.

Het is best wel super spannend, want nog nooit eerder denk ik dat ik met zo weinig looptrainingen een wedstrijd zal lopen.

Maar de zin en de motivatie is zo groot dat dit ruimschoots gecompenseerd wordt. Bovendien heb ik voorbije periode niet stil gezeten. Mijn fietsvrienden hebben me meegenomen op leuke en soms ook harde fietstrippen, kiné Koen zorgde voor een doorgedreven oefenschema. Ik ben alvast benieuwd waar deze voorbereidingstactiek me zal heen brengen.

Hey,

Weer een berichtje met positief nieuws.

Sinds 2 weken volg ik onder begeleiding van Koen Embrechts een doorgedreven schema om mijn achterste keten te versterken. Oefeningen waar ik mijn concentratie volop moet bij houden, oefeningen die best wel veel pijn doen en waar ik achteraf super moe en perte totale van ben, fysiek en mentaal, maar ook oefeningen die me goed vooruit geholpen hebben voorbije 14 dagen.

Begin januari had ik me een tussentijds doel gesteld. Door mijn aanslepende achillespeesblessure niet in het lopen, maar wel in het fietsen.

Gisteren was het dan zo ver. Samen met mijn fietsvrienden van de Platanen heb ik de Ronde van Vlaanderen gefietst.

Super was het. Vooral het feit dat je in 1 grote uitdaging meerdere kleinere uitdagingen hebt. Elke keer weer als je aan een berg komt is het een vraagteken of je boven geraakt zonder afstappen. Elke keer ik aan een kasseistrook kwam, was het volle concentratie om niet van mijn fiets gekogeld te worden.

is geduld

Zo moeilijk voor mij. Maar het lukt me wonderwel.

Ondertussen kan ik terug genieten van het lopen. Ik voel me al terug een loopster en geen jogster. Ik begin terug beetje bij beetje de vrijheid te vinden die met het lopen geeft.

Met deze mooie zonrijke dagen en de lente feelings in het bloed, mis ik nog wel 1 ding heel hard. Het ochtendlijke loopje bij het opkomen van de zon en het fluiten van de vogels. Een rustig ontwaken van de ochtend.

Nog even geduld, maar ik kijk er alvast naar uit.

groetjes
Xenia

Op het einde van een veldloopseizoen kijk ik altijd eventjes terug achteruit en tracht ik stil te staan bij de goede en slechte wedstrijden en wat er het volgend jaar zeker anders en beter zou moeten kunnen. Alles opschrijven en netjes bijhouden en er zeker van zijn dat het het volgend jaar nog beter kan.

en hééél stilletjes, trede per trede naar boven aan het klimmen.

Momenteel lijk ik de juist weg gevonden te hebben en de ladder die me uit deze enorme modderpoel waar ik laatste maanden in verzeild geraakt was, kan halen. Excuseer, ik moet mijn woorden herzien. Het was geen natte modder, maar eerder vette Boomse klei met een grote zuigcapaciteit die telkens ik weer hoopvol in het herstel van mijn pezen geloofde, me terug naar beneden trok.

Hey,

Op mijn post van vorige week heb ik zoveel reactie gekregen dat het tijd is voor een volgend berichtje.

Neen mannen, de meesten denken dat ik ga duathlonnen. ZEKER NIET. Als je van een sport als atletiek komt, de moeder van alle sporten, beoefend door jong en oud, arm en rijk, is duathlon voor mij persoonlijk, niet echt een uitdaging.

Trouwens, voor zij die er aan zouden twijfelen. Ik blijf zeer gericht werken aan het herstel van mijn achillespezen en wil natuurlijk niet liever dan morgen al mijn eerste wedstrijd lopen.

Blijven gokken dus!

groetjes
Xenia

Nu ik maar al te goed besef dat enkel een heel langzame opbouw me door deze lastige blessure kan helpen en ik dus meer dan heel veel geduld zal moeten hebben, heb ik eind vorige jaar eens goed nagedacht en beslist om tijdelijk een ander sportief doel te stellen.

Hey,

Ook als je geblesseerd bent en bijna niet kan lopen, kan je uit een stage veel efficiëntie halen. 12 dagen geleden vertrokken met een lege doos en een droevig gevoel en binnen twee dagen terugkeren met een rijk gevulde koffer vol interessante weetjes, trainingskennis en sterke moed. Het is eens wat anders dan terugkomen met veel kilometers op de kilometerteller, maar misschien wel eens zo doeltreffend....

Hey,

Sinds woensdag zit ik in het Portugese Monto Gordo samen met Erwin Leysen, Ruben van de Velde en Pieter Jan Hannes.

Ik heb tot op het laatste moment getwijfeld of ik al dan niet mee zou gaan. Had het voorbije weken mentaal heel moeilijk gehad om mijn terugval na de Ekiden te verwerken. Kon geen sporter zien of ik had traantjes en een verdrietig gevoel. Vooral het feit dat er precies nu geen oplossing voor het probleem was, baarde me veel kopzorgen.